Syn Józefa i Stanisławy, ukończył 7 klas szkoły podstawowej, w 1937 roku został powołany do czynnej służby wojskowej w Żółkwi. Krótko przed wojną w 1939 roku został przeniesiony do Poznania. Brał udział w walkach w okolicach Leszna (woj. poznańskie). Ostatnie dni przed wzięciem do niewoli walczył w Puszczy Kampinoskiej, skąd wraz z oddziałem próbował się przedostać do Warszawy. Przy przeprawie 28 września 1939 roku oddziały, w których walczył, zostały całkowicie rozbite. Jan został wywieziony do Trzeciej Rzeszy i przebywał w obozie St. III B Fürstenberg jako jeniec (numer jeniecki 9669/III B). 7 lipca 1940 został uwolniony i od tego czasu zmuszony do pracy jako cywilny robotnik przymusowy. Wyzwolony przez wojska radzieckie w końcu kwietnia 1945 roku. Wrócił do Polski w maju 1945 roku. Zgłosił się do Wojskowej Komendy Uzupełnień w Częstochowie. W sierpniu 1945 roku przyjechał do Błonia, rozpoczął pracę w cukrowni Józefów k. Błonia jako robotnik sezonowy. W 1946 roku został zwolniony z powodu redukcji etatów. W 1947 roku rozpoczął pracę na kolei jako robotnik sezonowy. W l. 1948-1949 pracował w zawodzie jako chałupnik. W 1950 dostał lokal na zakład zegarmistrzowski, gdzie prowadził naprawy zegarków przez wiele lat.